เปลือกบางหนา ห่อหุ้ม ใจคน
ชั่วช้า ระยำคน แอบอ้าง
ยังประโยชน์ หยิบยื่น ตอบรับ ใจหมาย
ไร้ประโยชน์ไซร์ รางเรื้อ เถือสามานย์
ต่ำช้า ไร้สำนึก พระคุณค่า
อหังกา ใหญ่ยิ่ง นิ่งผยอง
ดั่งนาคา ว่ายวน ชลครรลอง
มิวายต้อง ตายดับ อัปราชัย
ข้ามองเห็น แสงหนึ่ง ซึ่งตรงหน้า
วิบวับตา ปลายสุด ที่ฝั่งฝัน
ต้องผ่านร้อน ผ่านฝน ระคนครร
สู้ตายฝัง ฟันฝ่า เพื่อข้าคลาย
ยังคงมี ยืนอยู่ เยี่ยงตรงหน้า
ยื่นมือมา ประโลมปลอบ ให้เหือดหาย
ให้ยืนหยัด ขัดขืน ชะตากลาย
ให้มั่นหมาย มุ่งมั่น ไม่หวั่นใจ